"I will cut the boulders of Mt. Baekdu until my sword is worn away,
I will water my horse with the waters of Duman River until it dries up,
if a man cannot subjugate an entire nation by the age of 20,
then no one will deem him a hero.”

"I will cut the boulders of Mt. Baekdu until my sword is worn away,
I will water my horse with the waters of Duman River until it dries up,
if a man cannot subjugate an entire nation by the age of 20,
then no one will deem him a hero.”

VIP Sana

Wala akong tiket. Pero nasa loob ako. Nakakalula sa lawak itong MOA concert grounds. Kumakanta ang idol kong si Bruno Mars. Ako, paikot-ikot. Nakikinig, pero ‘di makapanuod. Ang nakikita ko, ‘yong mga sinisingitan kong tao. Naghihiyawan sila, nag-eenjoy. Ako rin gustong makisaya, pumalakpak. Kaso hindi libre ang mga kamay ko. Buong oras nakahawak ang kaliwa kong kamay sa hose. Ang kanan, nakakapit sa dalawit ng malaking lata ng tubig na sukbit ko.

Nag-iisprey ako ng tubig –para lumamig ang paligid at maging presko ang mga nanunuod.

Tatlo hanggang apat na oras ko lang ito gagawin. Tatlo hanggang apat na oras lang din ako magtitiis. Sa pangingimi ng mga binti. Sa mga reklamo, salubong na kilay, at nakakapanliit na titig ng mga taong nababasa ko. Pagtapos ng konsiyerto, tapos din ang aking trabaho. Mabilis. Tulad ng pagsayad sa lupa ng pinong-pinong tubig mula sa ispreyer. Pansamantala. Parang lamig na epekto ng aking pag-iisprey. Panandalian. Kagaya ng pagkaaliw ng mga tao habang nanunuod. Paspasan. Pareho ng pagkakataon kong manuod ng palabas na binabayaran ng libo’ng halaga.

Sa pagtatapos ng mga konsiyerto, parati kong tinatanong kung kailan ang susunod. Andito pa kaya ako kung mag-concert uli ang idol ko? Sana oo. Sana sa pagkakataong ‘yon, makakapanuod na ako. Nakaupo, nakakapalakpak, walang kahati sa atensyon.

*07/22/2011

Huwag na Lang

Huwag mo akong pagmalasakitan,
kung hindi mo kaya’t
napipilitan ka lang
gawin ang isang bagay
na labag sa ‘yong kalooban.

Kung idinadamay lamang ako
sa pagpaparamdam mo
ng lihim na pagsinta
sa iba,
huwag na lang pala.

Kung tunay ngang nag-aalala,
huwag nang manggambala
sa pagtibok
ng pulsong
pautay-utay
pinapatay.

Huwag mo ring dagdagan
ang dahilan
para maniwala pa
sa mga salitang harayang
baka aking abutin
hanggang ako’y mabitin.

Naiintindihan mo ba?
Sana…

'Pagkat hindi ko kailangan
ng malasakit mo,
dahil alam kong
hindi iyan,
hindi naman talaga
para sa akin.

Maligayang Pasko sa lahat! ^_^

Maligayang Pasko sa lahat! ^_^

Altar #fernbrookgardens #wedding

Altar #fernbrookgardens #wedding

Kaninang bukang-liwayway sa Palawan #sunrise #palawan #pilipinas #beach

Kaninang bukang-liwayway sa Palawan #sunrise #palawan #pilipinas #beach

Prioridad (Original-draft)

Lagi na lang akong nahuhuli sa mga iniisip mo
di na nagtataka, alam kong nasa sulok lang ako
sinasantabi, tahimik na nagmamasid sa malayo

Lagi na lang akong pangalawa sa mga pinipili mong
samahan, kausapin, tanungin ang damdamin.
Laging nag-aabang sa pagkakataong ako’y iyong unahin.

Sabi ko sa aking sarili na hindi ko na ipipilit pa
ang mga bagay na hindi na maaari o hindi para sa akin talaga.
Sumpa ko sa aking sarili na hindi na ‘ko aasa pa
nang higit pa rito sa kung anong meron tayo ngunit bakit ba
ang puso ko ay kumukontra.

Kasama man kita, mistulan kang bula agad nawawala.
Malaman mo lang na siya’y naririyan ikaw ay lilisan.
Maiiwang nakatanga, nagtataka kung ang balik mo’y kailan.

Lagi na lang akong pangalawa sa mga pinipili mong
samahan, kausapin, tanungin ang damdamin.
Laging nag-aabang sa pagkakataong ako’y iyong unahin.

Sabi ko sa aking sarili na hindi ko na ipipilit pa
ang mga bagay na hindi na maaari o hindi para sa akin talaga.
Sumpa ko sa aking sarili na hindi na ‘ko aasa pa
nang higit pa rito sa kung anong meron tayo ngunit bakit ba
ang puso ko ay kumukontra.

Pagkakaintind(DI)han

Dumarating ako sa punto na mismong sarili ko ay pinagdududahan ko. Wala itong kinalaman sa sekswal na oryentasyon ko o kung ano pa man. Nagtataka lamang ako kung bakit kinukuwestyon ko lagi ang sarili ko sa tuwing may nagiging reaksyon akong palagay ko’y normal lamang naman. Kung tama o mali ako? Kung tama ba o mali na naman ako.

May mga ginagawa akong bagay na bunsod lang ng matinding emosyon. Kasiyahan, kalungkutan, pagkainis, pagkagalit at kung ano-ano pa. Kung masayang-masaya ako, mas madaldal ako at gusto ko lang tumawa. Kung malungkot naman, gusto kong mapag-isa (at magpigil ng iyak kung maraming tao sa paligid). Kung naiinis ako o nagagalit, gusto kong magsalita at iparating na hindi na ako natutuwa. Pagkatapos nito’y gusto ko na lamang manahimik dahil ayaw kong madagdagan pa ang anumang lumabas sa bibig ko na maaaring nakasakit na pala ng iba.

Kadalasan, ang epekto ng mga ginagawa ko batay sa mga emosyong ito ay palpak. Laging may di pagkakaintindihang nangyayari pagkatapos. At ang bagsak ng sisi, lagi’t laging nasa akin.

Hindi ko alam kung mababaw lang talaga akong tao. Minsan sa mga maliliit na bagay ay naaapektuhan ako. Karaniwan, sa mga salita ako pinakatinatamaan. Isang salita lamang ay maaaring makapagpabago ng aking nararamdaman. Masaya sa una, ngunit kung may maririnig na isang salita, maaaring bumagsak lahat ng lumulutang na kasiyahan. Ganoon kabilis.

Isang halimbawa ang asaran. Hindi ko maiiwasang masangkot dito. Ayos lang naman ang talaga ang asaran para sa akin dahil parte na ito ng tipikal na ginagawa ng mga magkakaibigan. Hindi naman ako napipikon. Pero ewan ko ba kung bakit nauwi sa pagkainis ko ang minsang asarang nangyari.

Walang kaso sa akin kung asarin ako tungkol sa aking histura o kung ipapares ako kung kani-kanino. Kung asarin ako sa isang matandang-matandang lalake, sa isang taong pinakaayaw ko, una kong reaksyon ay pandidiri (bilang pagpapakitang hindi ko gusto ang ideya). Ngunit hindi nawawala rito ang aking pagtawa sa mga biro dahil alam kong hindi rin naman talaga nila gusto ang maipares ako sa mga taong ayaw ko.

Eh bakit ako biglang nainis?

Ayaw na ayaw ko lang ang pambibiro sa akin lalo na kung naririnig ito ng taong inaasar nila sa akin o sa mga taong malalapit sa kanya. Nasabi ko naman din sa kanila ang tungkol dito. Ang sa akin lang ay hindi ko hawak ang isip ng iba. Hindi ko naman din mababawi ang mga salitang nasabi na ng mga nambibiro sa akin kung sakaling paniwalaan ito ng mga nakakarinig. Palagay ko rin na kung sila ang nasa sitwasyon ko, paniguradong ayaw nilang mangyari ito sa kanila.

Inisyal na rekasyon ko ang mainis. Sinabi ko na nang diretsa ang nararamdaman ko. “Nakakainis kasi.” Pagkatapos nito ay lumapit sa akin ang taong nang-asar sa akin at kinausap ako. Inalok ako ng isang boteng tubig. Tinanggap ko naman. Kaya lang, pakiramdam ko kulang pa rin.

Hindi ko kailangan ng tubig. Ang kailangan ko ay sabihin lang naman sa akin ang salitang “sorry”. O di kaya naman ay ipaliwanag niya ang sarili niyang ginawa para maintindihan ko. Hindi rin naman ako magdadamot ng “sorry” dahil sa naging reaksyon ko.

Wala na akong narinig pagkatapos.

Wala rin ni isa sa mga kaibigan ko ang lumapit sa akin para tanungin ako kung may mali ba sa akin. Hindi sa naghahanap ng kakampi, pero nakakalungkot lang na walang nag-aalala o nag-iisip sa kalagayan mo. Masakit isiping walang uunawa sa ‘yo kundi ang sarili mo. Dahil sa mga panahong sila ang nagkakaroon ng problema, ako ang takbuhan nila. Ngayong ako ang may problema, walang gumagawa ng aking papel bilang tagapakinig. Wala akong mahingahan.

Mukhang ako nga talaga ang mali sa pangyayari. Ako na naman.

Nagkataong pagkakataon

Sa pagbalik sa dating tagpuang matagal ng hindi napupuntahan, may posibilidad na mangyari ang isa o higit pa sa mga sumusunod: maghintay sa pagdating ng isang inaasahan, makakita ng pamilyar na mukha, makakuwentuhan sila, malibre ka sa pagkain, matagalan sa paghabol sa patung-patong na utang na kuwento ng bawat isa (maalala ang nakalipas, mapag-usapan ang kasalukuyan, masabik sa hinaharap), at mamalayang patuloy kang nakangiti hanggang sa pag-uwi. Kung sinusuwerte ka, puwede mong maranasan ang lahat ng ito - sa loob ng kalahati ng kalahating araw lamang.